Η ιστορία αρχίζει στον διωγμό του Δεκίου τον 3ο αιώνα. Επτά νέοι Χριστιανοί αρνούνται την αυτοκρατορική λατρεία και καταφεύγουν σε σπήλαιο έξω από την Έφεσο. Σε μεταγενέστερες εκδοχές η είσοδος σφραγίζεται και οι νέοι πέφτουν σε θαυμαστό ύπνο. Όταν ένας επιστρέφει για ψωμί, το παλιό νόμισμά του φανερώνει ότι πέρασαν γενιές και ο Χριστιανισμός δεν διώκεται πια.
Η αφύπνισή τους διαβάστηκε ως σημείο της ανάστασης του σώματος· ύστερα κοιμήθηκαν ξανά στον θάνατο. Ταφικό συγκρότημα κοντά στην Έφεσο συνδέθηκε με τη μνήμη τους και η αφήγηση έζησε σε χριστιανική και ισλαμική παράδοση. Είναι ιστορία ελπίδας της Ύστερης Αρχαιότητας, όχι εξακριβωμένη καταγραφή γεγονότος.