Ο ιστορικός πυρήνας της ιστορίας του Γεωργίου είναι το μαρτύριο Χριστιανού στρατιώτη που αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πίστη στους διωγμούς που συνδέονται με τον Διοκλητιανό. Η παράδοση τον θυμάται Καππαδόκη και αξιωματικό του ρωμαϊκού στρατού. Η τιμή προς αυτόν είναι αρχαία, αλλά δεν υπάρχει σύγχρονη βιογραφία που να επιβεβαιώνει τις λεπτομέρειες.
Ο δράκος μπήκε στην ιστορία πολύ αργότερα. Στον μεσαιωνικό θρύλο μια πόλη προσφέρει θύματα στο τέρας που ελέγχει το νερό· όταν επιλέγεται η κόρη του βασιλιά, ο Γεώργιος το υποτάσσει με το σημείο του σταυρού. Η σκηνή δεν ανήκει στην πρώτη μαρτυρική αφήγηση. Στην εκκλησιαστική τέχνη ο δράκος συμβολίζει το κακό και η λόγχη το θάρρος της πίστης. Οι καππαδοκικές εικόνες ενώνουν τον ιστορικό μάρτυρα με τον συμβολικό ήρωα.