Η Καινή Διαθήκη διακρίνει τον Φίλιππο των Δώδεκα από τον ευαγγελιστή Φίλιππο των Πράξεων, αν και η παράδοση της Ιεράπολης μερικές φορές τους συνέχεε. Μαρτυρία του Πολυκράτη Εφέσου στα τέλη του 2ου αιώνα, που διασώζει ο Ευσέβιος, λέει ότι ο Φίλιππος των Δώδεκα και οι κόρες του αναπαύονταν στην Ιεράπολη. Είναι πολύ πρώιμη μαρτυρία της σύνδεσης της πόλης μαζί του.
Το οκταγωνικό Μαρτύριο του 5ου αιώνα έγινε το επιβλητικό κτίσμα της προσκυνηματικής διαδρομής. Σύγχρονες ανασκαφές βρήκαν στο κέντρο γειτονικής εκκλησίας ρωμαϊκό τάφο του 1ου αιώνα, που η ομάδα συνέδεσε με την παλιά παράδοση. Ο τάφος ήταν κενός και χωρίς επιγραφή ονόματος: η αρχαιολογία στηρίζει την αρχαιότητα και τη δύναμη της λατρείας, όχι μόνη της την ταυτότητα του νεκρού.
Η UNESCO παρουσιάζει την Ιεράπολη ως παραδοσιακό τόπο του μαρτυρίου του Φιλίππου γύρω στο 80 και σημειώνει ότι οι εκκλησίες της έκαναν την πόλη σημαντικό θρησκευτικό κέντρο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι μεταγενέστερες διηγήσεις διαφέρουν για τον θάνατο· τα μνημεία όμως δείχνουν πώς γενιές Χριστιανών διαμόρφωσαν την πόλη γύρω από τη μνήμη του.